เทศกาลงานกฐิน..
” คืนถิ่นภูพลานสูง “

เทศกาลงานกฐิน..
” คืนถิ่นภูพลานสูง ”
เรียนเชิญ/เจริญพร..
ท่านพุทธศาสนิกชนชาวศิวิไลซ์
ร่วมกันสั่งสมบุญกุศล
ด้วยการถวายผ้าพระกฐิน
แด่พระภิกษุสงฆ์ผู้จำนำพรรษาครบถ้วนไตรมาส
ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๖๓
กำหนดการ..
เย็นวันเสาร์ที่ ๒๔ ตุลาคม ..
มีพิธีสวดมนต์สมโภชองค์ผ้าพระกฐิน ณ ศาลากลางบ้าน บ้านหลักเมือง
เช้าวันอาทิตย์ที่ ๒๕ ตุลาคม
มีการประกอบพิธีถวายผ้าพระกฐิน
เป็นเสร็จพิธี
Phuuphalarnsoung Temple, Najalouy district, UBONRATCHATHANEE province.
Near the Emerald triangle THAI – LAOS – CAMBODIA.

โดยมีพระเดชพระคุณหลวงพ่อภรังสี ฉนฺทโร เป็นประธานสงฆ์
ณ ศาลาวิบูลย์ธรรมธาดา สถานที่ประดิษฐาน.. * พระสุริยะธาตุ.. พระบรมสารีริกธาตุองค์เอกของโลก *
ตั้งอยู่ในพื้นที่.. ” พุทธอุทยาน เฉลิมพระเกียรติ วังพระนิพพาน ” วัดภูพลานสูง อ.นาจะหลวย จ.อุบลราชธานี
เขตอุทยานแห่งชาติภูจองนายอย
ชายแดนสามเหลี่ยมมรกต ไทย – ลาว – กัมพูชา

มุนี.

www.suriyathatcivilize.org

Pictures and Report by..
REMUNEE NOPPHASITSINTHU.
OVERSEAS DHAMMADUTA BHIKKHUS , CLASS 24.

Loungphor Phrato ” KOTAMA ” build with in four days. 18-21 May 2016 Wild 9 meters, tall 17.50 meters.

วันออกพรรษา ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 เป็นสำคัญวันหนึ่งของพระภิกษุสงฆ์ คือ เป็นวันสิ้นสุดการจำพรรษา หรือออกจากพรรษาที่ได้อธิษฐานเข้าจำพรรษาตลอดระยะเวลา 3 เดือน ในวันออกพรรษาในพระไตรปิฎกกล่าวไว้ว่า เป็นวันที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์มายังโลกมนุษย์ หลังจากที่พระองค์ได้เสด็จไปจำพรรษา และแสดงพระธรรมเทศนาโปรดเทพบุตรพุทธมารดา ซึ่งอยู่สวรรค์ชั้นดุสิต แต่ลงมาฟังพระธรรมเทศนาที่ชั้นดาวดึงส์

วันออกพรรษา หมายถึงวันที่พ้นจากข้อกำหนดทางพระวินัยที่ต้องอยู่ประจำที่หรือในวัดแห่งเดียวตลอด 3 เดือน ในฤดูฝน กล่าวคือ เมื่อพระภิกษุได้อธิษฐานอยู่จำพรรษาในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 8 แล้วอยู่ประจำที่หรือวัดนั้นเรื่อยไป จนสิ้นสุดในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 หลังจากวันออกพรรษาแล้วก็สามารถจาริกไปค้างแรมที่อื่นได้

วันออกพรรษา เรียกว่าอย่างหนึ่งว่า “วันปวารณา” หรือ “วันมหาปวารณา” คือวันที่พระสงฆ์ทำปวารณากรรม คือเปิดโอกาสให้เพื่อนพระภิกษุว่ากล่าวตักเตือนกันด้วยเมตตาจิตได้ เมื่อได้เห็นได้ทั้งหรือสงสัยในพฤติกรรมของกันและกัน

วันออกพรรษา วันพระพุทธเจ้าเปิดโลก
วันออกพรรษา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
หลังจากทรงแสดงพระธรรมเทศนาโปรดเทพบุตรพุทธมารดา

วันออกพรรษาหรือวันพระพุทธเจ้าเปิดโลก
ในพรรษาที่ 7 นับแต่ปีที่ตรัสรู้ พระพุทธองค์จึงได้เสด็จขึ้นไปจำพรรษาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เทศนาพระอภิธรรมปิฎกโปรดพระพุทธมารดาอยู่หนึ่งพรรษา (3เดือน) ครั้นถึงวันปวารณาออกพรรษา วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 พระพุทธองค์จึงเสด็จลงสู่โลกมนุษย์ทางบันไดทิพย์ ทั้ง 3 ได้แก่ บันไดเงิน และ บันไดทอง และ บันไดแก้ว ซึ่งสักกเทวราช (พระอินทร์) ให้พระวิษณุกรรมเนรมิตทอดจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์สู่โลกมนุษย์ ที่ ประตูเมืองสังกัสนคร ที่นั้นบรรดาพุทธศาสนิกชนต่างมารอรับตักบาตรภัตตาหารกันอย่างเนืองแน่นชาวพุทธจึงยึดถือปรากฎการณ์ในวัน แรม1 ค่ำ เดือน 11 ของทุกปี เป็นวันคล้ายวันที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงสู่โลกมนุษย์ เรียก “วันเทโวโรหณะ” และ วันพระพุทธเจ้าเปิดโลก เพราะวันนั้นโลกทั้ง 3 คือ สวรรค์ มนุษย์ และ บาดาล (นรก) ต่างสามารถแลเห็นกันได้ตลอดทั้ง 3 โลก

ความสำคัญของวันออกพรรษา
วันออกพรรษา เป็นวันสำคัญของพุทธศาสนา ด้วยเหตุผลดังนี้

1. หลังจากวันออกพรรษาพระสงฆ์ได้รับพระบรมพุทธานุญาตให้จาริกไปค้างแรมที่อื่นได้

2. เมื่อออกพรรษาแล้วพระสงฆ์จะได้นำความรู้จากหลักธรรมและประสบการณ์ที่ได้รับระหว่างพรรษาไปเผยแผ่แก่ประชาชน

3. ในวันออกพรรษาพระสงฆ์ได้ทำปวารณา เปิดโอกาสให้เพื่อนพระภิกษุว่ากล่าวตักเตือนเรื่องความประพฤติของตนเพื่อให้เกิดความบริสุทธิ์ ความเคารพนับถือและความสามัคคีกัน

4. พุทธศาสนิกชนได้นำแบบอย่างไปทำปวารณาเปิดโอกาสให้ผู้อื่นว่ากล่าว ตักเตือนตนเองเพื่อประโยชน์ต่อการพัฒนาตนและสร้างสรรค์สังคมต่อไป

ประวัติความเป็นมาของวันออกพรรษา

เมื่อพระพุทธเจ้าทรงประทับจำพรรษาอยู่ ณ พระเชตุวันมหาวิหาร กรุงสาวัตถี มีพระภิกษุเหล่านั้นเกรงจะเกิดการขัดแย้งกันจนอยู่ไม่สุขตลอดพรรษา จึงได้ตั้งกติกาว่าจะไม่พูดจากัน (มูควัตร) เมื่อถึงวันออกพรรษาพระภิกษุเหล่านั้นก็พากันไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าที่พระเชตวันมหาวิหาร กราบทูลเรื่องทั้งหมดให้ทรงทราบ พระพุทธเจ้าทรงตำหนิ แล้วทรงมีพระบรมพุทธานุญาตให้พระภิกษุกระทำการปวารณาต่อกันว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุทั้งหลายผู้จำพรรษาแล้วปวารณากันในสามลักษณะ คือด้วยการเห็นก็ดี ด้วยการได้ยินก็ดี ด้วยการสงสัยก็ดี”

ความหมาย
เนื่องด้วยอัฏฐมีคือวันแรม ๘ ค่ำ แห่งเดือนวิสาขะ (เดือน ๖) เป็นวันที่ถือกันว่าตรงกับวันถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ เมื่อถึงวันนี้แล้ว พุทธศาสนิกชนบางส่วน ผู้มีความเคารพกล้าในพระพุทธองค์ มักนิยมประกอบพิธีบูชา ณ ปูชนียสถานนั้น ๆ วันนี้จึงเรียกว่า “วันอัฏฐมีบูชา”

ประวัติความเป็นมา

เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานแล้ว ๘ วัน มัลลกษัตริย์แห่งนครกุสินารา พร้อมด้วยประชาชน และพระสงฆ์อันมีพระมหากัสสปเถระเป็นประธาน ได้พร้อมกันกระทำการถวายพระเพลิงพุทธสรีระ ณ มกุฏพันธนเจดีแห่งกรุงกุสินารา วันนั้นเป็นวันหนึ่งที่ชาวพุทธต้องมีความสังเวชสลดใจ และวิปโยคโศกเศร้าเป็นอย่างยิ่ง เพราะการสูญเสียแห่งพระพุทธสรีระ เมื่อวันแรม ๘ ค่ำ เดือน ๘ ซึ่งนิยมเรียกกันว่าวันอัฏฐมีนั้นเวียนมาบรรจบแต่ละปี พุทธศาสนิกชนบางส่วน โดยเฉพาะพระสงฆ์และอุบาสกอุบาสิกาแห่งวัดนั้น ๆ ได้พร้อมกันประกอบพิธีบูชาขึ้น เป็นการเฉพาะภายในวัด เช่นที่ปฏิบัติกันอยู่ในวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฏิ์ เป็นต้น แต่จะปฏิบัติกันมาแต่เมื่อใด ไม่พบหลักฐาน ปัจจุบันนี้ก็ยังถือปฏิบัติกันอยู่

ความสำคัญ
โดยที่วันอัฏฐมีคือวันแรม ๘ ค่ำ เดือน ๖ เป็นวันที่มีเหตุการณ์สำคัญทางพระพุทธศาสนา ถือเป็นวันที่ตรงกับวันที่ตรงกับวันถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระเป็นวันที่ชาวพุทธต้องวิปโยค และสูญเสียพระบรมสรีระแห่งองค์พระบรมศาสดา ซึ่งเป็นที่เคารพสักการะอย่างสูงยิ่ง และเป็นวันควรแสดงธรรมสังเวชและระลึกถึงพระพุทธคุณให้สำเร็จเป็นพุทธานุสสติภาวนามัยกุศล

พิธีอัฏฐมีบูชา
การประกอบพิธีอัฏฐมีบูชานั้น นิยมทำกันในตอนค่ำและปฏิบัติอย่างเดียวกันกับประกอบพิธีวิสาขบูชา ต่างแต่คำบูชาเท่านั้น

คำถวายดอกไม้ธูปเทียนในวันอัฏฐมีบูชา

ยะมัมหะ โข มะยัง, ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา, โย โน ภะคะวา สัตถา, ยัสสะ จะ มะยัง, ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ, อะโหสิ โข โส ภะคะวา, มัชฌิเมสุ ชะนะปะเทสุ, อะริยะเกสุ มะนุสเสสุ อุปปันโน, ขัตติโย ชาติยา, โคตะโม โคตเตนะ, สักยะปุตโต สักยะกุลา ปัพพะชิโต, สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพรัหมะเก, สัสสะมะณะพราหมะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ, อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ, นิสสังสะยัง โข โส ภะคะวา, อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน, สุคะโต โลกะวิทู, อนุตตะโร ปุริสทัมมะสาระถิ, สัตถา เทวะมะนุสสานัง, พุทโธ ภะคะวา สวากขาโต โข ปะนะ, เตนะ ภะคะวา ธัมโม, สันทิฏฐิโก, อะกาลิโก, เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก, ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ. สุปะฏิปันโน โข ปะนัสสะ, ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ, อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา, เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อาหุเนยโย, ปาหุเนยโย, ทักขิเนยโย อัญชลีกะระณีโย. อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ. อะยัง โข ปะนะ ถูโป(ปฏิมา) ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ กโต (อุททิสสิ กตา) ยาวะเทวะ ทัสสะเนนะ, ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะริตวา, ปะสาทะสังเวคะปะฏิลาภายะ, มะยัง โข เอตะระหิ, อิมัง วิสาขะปุณณะมิโตปะรัง อัฏฐะมีกาลัง, ตัสสะ ภะคะวะโต สรีรัชฌาปะนะกาละสัมมะตัง ปัตวา, อิมัง ฐานัง สัมปัตตา, อิเม ทัณฑะทีปะธูปะ-, ปุปผาทิสักกาเร คะเหตวา, อัตตะโน กายัง สักการุปะธานัง กะริตวา, ตัสสะ ภะคะวะโต ยะถาภุจเจ คุเณ อะนุสสะรันตา, อิมัง ถูปัง(ปะฏิมาฆะรัง) ติกขัตตุง ปะทักขิณัง กะริสสามะ, ยะถาคะหิเตหิ สักกาเรหิ ปูชัง กุรุมานา.

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา, สุจิระปะรินิพพุโตปิ, ญาตัพเพหิ คุเณหิ, อะตีตารัมมะณะตายะ ปัญญายะมาโน, อิเม อัมเหหิ คะหิเต, สักกาเร ปะฏิคคัณหาตุ, อัมหากัง, ฑีฆะรัตตัง, หิตายะ, สุขายะ.

สถานที่สำคัญเนื่องด้วยวันอัฏฐมีบูชา

มกุฏพันธนเจดีย์ สถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้า

สถานที่สำคัญเนื่องด้วยการถวายพระเพลิงศพ (กุสินารา)

ที่ตั้ง

กุสินาราเป็นพุทธสังเวชนียสถานที่สำคัญ 1 ใน 4 สังเวชนียสถานของชาวพุทธ เป็นสถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพานแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตั้งอยู่ที่ตำบลมถากัวร์ อำเภอกุสินคร หรือกาเซีย หรือกาสยา (Kushinagar-Kasia-Kasaya) ในเขตจังหวัดเดวเย หรือ เทวริยา (Devria-Devriya-Kasia-Kasaya) รัฐอุตรประเทศ ประเทศอินเดีย สาลวโนทาย สถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพาน มีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า มาถากุนวะระกาโกฎ (Matha-Kunwar-Ka-Kot) ซึ่งแปลว่า ตำบลเจ้าชายสิ้นชีพ

กุสินาราในสมัยพุทธกาล

ในสมัยพุทธกาล เมืองกุสินาราอันเป็นที่ตั้งของสาลวโนทยานอยู่ในแคว้นมัลละ 1 ใน 16 แคว้น ซึ่งเป็นเขตการปกครองสมัยพุทธกาล โดยในสมัยนั้นแคว้นมัลละแยกเป็นสองส่วน คือ ฝ่ายเหนือมีเมืองกุสินาราเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า “โกสินารกา” และฝ่ายใต้มีเมืองปาวาเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า “ปาเวยยมัลลกะ” ทั้งสองเมืองนั้นตั้งอยู่ห่างกันเพียง 12 กิโลเมตร มีอำนาจในการบริหารแยกจากกัน โดยมีระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ(สามัคคีธรรม) โดยมีแม่น้ำหิรัญญวดีคั่นตรงกลาง กุสินารานั้นเมื่อเปรียบเทียบกับแคว้นอื่น ๆ ในสมัยพุทธกาล จัดว่าเป็นแคว้นเล็ก ไม่ค่อยมีความสำคัญมากนักในด้านเศรษฐกิจ ดังที่พระอานนท์ได้ทูลทักท้วงพระพุทธองค์ที่ทรงเลือกเมืองกุสินาราเป็นสถานที่ปรินิพพานไว้ว่า
ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระองค์อย่าเสด็จปรินิพพานในเมืองดอนในฐานะเมืองกิ่งนี้เลย เมืองอื่นอันมีขนาดใหญ่กว่านี้ยังมีอยู่คือ จัมปา ราชคฤห์ สาวัตถี สาเกต โกสัมพี พาราณสี ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าจงเสด็จดับขันธปรินิพพานในเมืองเหล่านี้เถิด กษัตริย์ผู้มีอำนาจ พราหมณ์ผู้มีบารมี เศรษฐีคหบดีผู้มั่งคั่งที่เลื่อมใสในพระองค์มีมากในเมืองเหล่านี้ ท่านผู้มีอำนาจเหล่านั้นจักได้กระทำการบูชาพระสรีระของตถาคต

— พระอานนท์
สถานที่ปรินิพพานของพระพุทธองค์อยู่ในพระราชอุทยานของเจ้ามัลละฝ่ายเหนือแห่งกุสินารา ชื่อว่า “อุปวตฺตนสาลวนํ” หรือ อุปวัตตนะสาลวัน ซึ่งในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเรียกว่า สาลวโนทยาน แปลว่า สวนป่าไม้สาละ ป่าแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำหิรัญญวดี เป็นป่าไม้สาละร่มรื่น ซึ่งหลังการปรินิพพานของพระพุทธองค์แล้ว กษัตริย์แห่งมัลละก็ได้ประดิษฐานพระพุทธสรีระไว้ ณ เมืองกุสินาราเป็นเวลากว่า 7 วัน ก่อนที่จะประกอบพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ณ มกุฏพันธนเจดีย์ ในวันที่ 8 แห่งพุทธปรินิพพาน

การที่พระพุทธองค์ทรงเลือกเมืองกุสินาราอันเป็นเมืองเล็กแห่งนี้เป็นสถานที่ปรินิพพาน มีหลายสาเหตุ แต่สาเหตุสำคัญ คือ ทรงทราบดีว่าเมื่อพระองค์ปรินิพพานไปแล้ว พระสรีระและพระบรมสารีริกธาตุของพระองค์จักถูกแว่นแคว้นต่าง ๆ แย่งชิงไปทำการบูชา หากพระองค์ปรินิพพานในเมืองใหญ่ เมืองใหญ่เหล่านั้นอาจไม่แบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้เมืองเล็ก ๆ เช่น เมืองกุสินารา เป็นต้น ซึ่งก็เป็นความจริงเพราะหลังพระพุทธองค์ปรินิพพาน เจ้าผู้ครองแคว้นต่าง ๆ ก็ได้ยกกองทัพหลวงของตนมาล้อมเมืองกุสินาราเพื่อจะแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุ แต่ด้วยความที่กุสินาราเป็นเมืองเล็ก จึงต้องยอมระงับศึกโดยแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้ทุกเมืองโดยไม่ต้องเกิดสงคราม

กุสินาราหลังพุทธปรินิพพาน

หลังพระพุทธองค์ปรินิพพานแล้ว เมืองกุสินารากลายเป็นเมืองสำคัญศูนย์กลางแห่งการสักการบูชาของพุทธศาสนิกชน เหล่ามัลลกษัตริย์ได้สร้างเจดีย์และวิหารเป็นจำนวนมากไว้รอบ ๆสถูปใหญ่คือ มหาปรินิพานสถูป อันเป็นสถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า มหาสถูปนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางของปูชนียสถานอื่น ๆ ที่สร้างขึ้นมาภายหลังในบริเวณนั้น

ต่อมาเมื่อแคว้นมัลละได้ตกอยู่ในความอารักขาของแคว้นมคธ ซึ่งในขณะนั้นมีเมืองปาตลีบุตรเป็นเมืองหลวง สาลวโนทยานยังคงเป็นสถานที่สำคัญอยู่ แต่อยู่ในสภาพที่ไม่รุ่งเรืองนัก ดังในทิพยาวทาน ได้พรรณาไว้ว่า “พระเจ้าอโศกมหาราชเสด็จมาจาริกแสวงบุญยังกุสินารา ประมาณ พ.ศ. 310 ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ 100,000 กหาปณะ เพื่อเป็นค่าสร้างสถูป เจดีย์ และเสาศิลา พระเจ้าอโศกเมื่อทรงทราบชัดว่า ณ จุดนี้เป็นสถานที่พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน พระองค์ถึงกับทรงสลดพระทัย โศกเศร้าถึงเป็นลมสิ้นสติสมปฤดี”

จุนทสถูป บนที่ตั้งของบ้านนายจุนทะ อันเป็นสถานที่พระพุทธเจ้าเสวยพระกระยาหารมื้อสุดท้ายก่อนปรินิพพาน
หลวงจีนฟาเหียน (Fa-hsien) ที่ได้เข้ามาสืบศาสนาในพุทธภูมิในช่วงปี พ.ศ. 942 – 947 ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2 (พระเจ้าศรีวิกรมาฑิตย์) แห่งราชวงศ์คุปตะ ซึ่งท่านได้พรรณนาไว้ว่า “เมื่อมาถึงกุสินารา มีแต่เมืองที่ทรุดโทรม หมู่บ้านเป็นหย่อม ๆ ห่างกันไป โบสถ์ วิหาร และปูชนียวัตถุ ปรักหักพังโดยมาก สังฆารามที่ควรเป็นที่อยู่อาศัยก็ไม่มีพระสงฆ์อาศัยอยู่ ได้เห็นศิลาจารึกพระเจ้าอโศก 2 หลัก ปักปรากฏอยู่ 2 แห่งในอุทยานสาลวัน จารึกนั้นบอกว่า ณ ที่นี้ เป็นสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธองค์”

ในบันทึกของพระถังซำจั๋ง (Hiuen-Tsang) ซึ่งได้จาริกมาเมืองกุสินาราราวปี พ.ศ. 1300 ได้พรรณนาไว้ในจดหมายเหตุของท่านว่า เมืองกุสินาราในสมัยนั้นยังคงมีซากเมือง ป้อมปราการ หอสูง และสังฆารามอยู่บ้าง แต่อยู่ในสภาพปรักหักพัง ภายในเขตกำแพงเมืองยังพอมีคนอาศัยอยู่บ้างแต่น้อยมาก ท่านยังได้ทันพบบ่อน้ำและซากสถูปบ้านของนายจุนทะ และได้เห็นความร่มรื่นของสาลวโนทยาน สถานที่ปรินิพพาน และมกุฏพันธนเจดีย์ สถานที่ถวายพระเพลิงฯ [2]

จนในพุทธศตวรรษที่ 14-15 ราชวงศ์สกลจุรีได้เข้ามาสร้างวัดขึ้นในบริเวณสาลวโนทยานจำนวนมาก จนพระพุทธศาสนาได้หมดจากอินเดียไปใน พ.ศ. 1743 ทำให้สถานะของพระพุทธศาสนาในกุสินาราถูกปล่อยทิ้งร้างและกลายเป็นป่ารกทึบ จนใน พ.ศ. 2433 ภิกษุมหาวีระ สวามี และท่านเทวจันทรมณี ชาวศรีลังกา เดินทางมายังกุสินาราและเริ่มอุทิศตัวในการฟื้นฟูพุทธสถานแห่งนี้ร่วมกับเนซารี ชาวพุทธพม่า จนได้สร้างวัดขึ้นใหม่ชื่อว่า “มหาปรินิวานะ ธรรมะศาลา”

สถานที่ประดิษฐานพระพุทธสรีระพระพุทธเจ้าเป็นเวลา 7 วันก่อนอัญเชิญไปถวายพระเพลิงพระบรมศพ
ในปี พ.ศ. 2397 นายวิลสัน นักโบราณคดีอังกฤษ ได้ทำการพิสูจน์ขั้นต้นว่าหมู่บ้านกาเซียคือกุสินารา จนในปี พ.ศ. 2404-2420 เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คันนิ่งแฮม ได้เริ่มทำการขุดค้นเนินดินในสาลวโนทยาน จนในปี พ.ศ. 2418-2420 นายคาร์ลลีเล่ หนึ่งในผู้ช่วยในทีมขุดค้นของท่านเซอร์ อเล็กซานเดอร์ ได้ทำการขุดค้นต่อจนได้พบพระพุทธรูปปางปรินิพพาน วิหารปรินิพพาน และสถูปจำนวนมากที่ผู้ศรัทธาได้สร้างไว้ในอดีตเมื่อครั้งพระพุทธศาสนายังรุ่งเรือง โดยนายคาร์ลลีเล่ เป็นท่านแรกที่เอาใจใส่ในงานบูรณะและรักษาคุ้มครองพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ขุดพบ

จากนั้น นับแต่ พ.ศ. 2443 เป็นต้นมา กุสินาราได้เริ่มมีผู้อุปถัมภ์ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์ เข้ามาสร้างวัดและสิ่งอำนวยความสะดวกแก่ผู้จาริกแสวงบุญที่เริ่มเข้ามาสักการะมหาสังเวชนียสถานแห่งนี้จนในปี พ.ศ. 2498 รัฐบาลอินเดียได้ตั้งคณะกรรมการเพื่อพัฒนาปูชนียสถานแห่งนี้เพื่อเตรียมเฉลิมฉลอง 25 พุทธชยันตี โดยได้รื้อโครงสร้างวิหารปรินิพพานเก่าที่พึ่งได้รับการบูรณะสร้างใหม่ไม่นานออกเพื่อสร้างมหาปรินิพพานวิหารใหม่ เพื่อให้เหมาะสมกับโครงสร้างและสามารถรองรับพุทธศาสนิกชนได้ ในปี พ.ศ. 2499 จนในปี พ.ศ. 2507 วิหารได้พังลงมา ทางการอินเดียจึงบูรณะสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2518 และทางการอินเดียและพุทธศาสนิกชนก็ได้มีส่วนร่วมในการบูรณะกุสินาราจนมีสภาพสวยงามอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

จุดแสวงบุญและสภาพของกุสินาราในปัจจุบัน

ปัจจุบันกุสินาราได้รับการบูรณะ และมีปูชนียวัตถุสำคัญ ๆ ที่ชาวพุทธนิยมไปสักการะคือ “สถูปปรินิพพาน” เป็นสถูปแบบทรงโอคว่ำที่เป็นทรงพระราชนิยมในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช สร้างโดยพระเจ้าอโศกมหาราช บนสถูปมียอมมน มีฉัตรสามชั้น “มหาปรินิพพานวิหาร” ตั้งอยู่ด้านหน้าในฐานเดียวกันกับสถูปปรินิพพาน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางเสด็จดับขันธปรินิพพาน (คือพระพุทธรูปนอนบรรทมตะแคงเบื้องขวา) ศิลปะมถุรา มีอายุกว่า 1,500 ปี ในจารึกระบุผู้สร้างคือ หริพละสวามี โดยนายช่างชื่อ ทินะ ชาวเมืองมถุรา ในปัจจุบันพระพุทธรูปองค์นี้ถือได้ว่าเป็นจุดหมายสำคัญที่ชาวพุทธจะมาสักการะ เพราะเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะอันพิเศษคือเหมือนคนนอนหลับธรรมดา แสดงให้เห็นว่าพระพุทธองค์ได้เสด็จดับขันธปรินิพพานจากไปอย่างผู้หมดกังวลในโลกทั้งปวง “มกุฏพันธนเจดีย์” อยู่ห่างจากปรินิพพานสถูปไปทางทิศตะวันออก 1 กิโลเมตร ชาวท้องถิ่นเรียก รัมภาร์สถูป เป็นสถานที่ถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ มีสภาพเป็นเนินดินก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ ปัจจุบันรัฐบาลอินเดียได้เข้ามาบูรณะซ่อมแซมไว้อย่างดี

ปัจจุบันชาวพุทธทั่วโลกได้มาก่อสร้างวัดไว้มากมาย โดยมีวัดของไทยด้วย ชื่อ วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ ปัจจุบันชาวไทยที่มาสักการะ ณ กุสินารา นิยมมาพักที่นี่[4] ในส่วนพุทธสถานโบราณลุมพินีนั้น ปัจจุบันได้รับการบูรณะซ่อมแซมเป็นอย่างดีจากรัฐบาลอินเดีย โดยรอบมีสภาพเป็นสวนป่าสาละร่มรื่นเหมือนครั้งพุทธกาล ชวนให้เจริญศรัทธาแก่ผู้มาสักการะตลอดมาจนปัจจุบัน

     บรรดาชาวพุทธทั้งหลายที่ได้ชื่อตามทะเบียนว่านับถือพุทธศาสนา แต่จะมีสักกี่คนที่จะเข้าถึงแก่นแท้ของหลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนาเราท่านทั้งหลายส่วนใหญ่จะนับถือพุทธศาสนาตามบรรพบุรุษแต่ก็ยังมีบางคนที่แหวกประเพณีออกมานับถือศาสนาอื่นด้วยไม่รู้จะนับถืออะไรดี เพราะเขาคิดว่าศาสนาช่วยอะไรเขาไม่ได้ พุทธศาสนิกชนส่วนมากได้แต่ทำบุญทำทาน สวดมนต์ภาวนาเพื่อให้ตัวเองและครอบครัวมีความสุขพ้นจากความทุกข์ทั้งปวง และเพื่อจะได้ไปเกิดบนสวรรค์เสวยทิพยสมบัติแบบสุขสบายไม่ต้องลำบาก  เข้าไม่คิดจะปฏิบัติให้เข้าถึงความหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารเลย เคยคิดที่จะปฏิบัติให้ถึงซึ่งพระนิพพาน ด้วยเขาคิดและเข้าใจว่าการเข้าสู่พระนิพพานนั้นเป็นของยากและนิพพานเป็นสูญไม่มีอะไรเหลือซึ่งเป็นการเข้าใจที่ผิดคำว่า “นิพพาน” แปลว่าสูญ หมายความว่าสูญสิ้นจากอาสวะกิเลสทั้งปวงไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีกแต่ยังทรงไว้ซึ่งคุณธรรมบารมี ยังไม่สูญหายไปไหนยังคงคุ้มครองดูแลพระพุทธศาสนาอยู่

                พระพุทธเจ้าได้เสด็จอุบัติเดขึ้นในโลกนี้ เพื่อที่จะทรงปลดปล่อยเวไนยสัตว์ทั้งหลายให้หลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์ พระองค์จึงตัดสินพระทัยที่จะประกาศพระศาสนาให้เป็นประทีปส่องทางแก่สรรพสัตว์ทั้งหลายที่ยังวนเวียนอยู่ในวัฏสงสาร พระพุทธองค์ทรงประกาศเผยแพร่พระพุทธศาสนาจนพระพุทธองค์ทรงดับขันปรินิพพาน ภายหลังจากที่พระองค์ได้ปรินิพพานไปแล้ว ศาสนาของพระองค์ยังมีความเจริญรุ่งเรืองในประเทศอินเดีย ศรีลังกา และขยายวงกว้างออกไปสู่ประเทศต่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงสุวรรณภูมิประเทศไทย

                ณ ดินแดนสุววรณภูมิ (ประเทศไทย) นี้เองเป็นจุดกำเนิดเกิดขึ้นของเรื่องราวต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนาที่มีทั้งบันทึกไว้ในพระไตรปิฎกและบันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณ อันเป็นหลักฐานสำคัญที่ไว้อ้างอิงกับผู้ที่มีความลังเลสงสัยในเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันและในอนาคต

                วัดภูพลานสูงเป็นสถานที่สำคัญตั้งแต่อดีตกาลที่เกี่ยวเนื่องกับองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และนับตั้งแต่พระบรมสารีริกธาตุข้อพระหัตถ์ขวาได้เสด็จมาสู่วัดภูพลานสูงเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๗  จากนั้นก็มีพุทธสรีระที่สำคัญได้เสด็จตามมาซึ่งล้วนแต่เป็นองค์เอกทั้งนั้น เช่น พระสรีรังคาร พระเขี้ยวแก้ว พระโลหิตธาตุ รอยพระพุทธบาท และล่าสุดได้ค้นพบรอยพระหัตถ์ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สิ่งเหล่านี้เสด็จมาอุบัติบังเกิดขึ้นเพื่อสืบต่ออายุพระศาสนา ซึ่งปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นล้วนแต่มีที่มาที่ไปชัดเจน มีบทบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ในคัมภีร์โบราณเป็นสิ่งที่ยังไม่เคยมีปรากฏมาก่อนอาจจะเป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับชาวพุทธทั่วไปก็ขอให้ท่านทั้งหลายจงใช้โยนิโสมนสิการพิจารณาใครครวญโดยเหตุโดยผลโดยปัจจัยเพื่อที่จะน้อมรับสิ่งอันเป็นมงคลที่บังเกิดขึ้นให้ทุกท่านได้รู้ได้เห็นได้ศึกษาเรื่องราวอันจะเป็นประวัติศาสตร์ทางศาสนาต่อไปในอนาคต ในยุคศิวิไลซ์ต่อไป

คำอนุโมทนา

นับตั้งแต่พระบรมสารีริกธาตุข้อพระหัตถ์เบื้องขวาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จมาสู่วัดภูพลานสูงเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๗ จากนั้นก็มีพุทธสรีระที่สำคัญล้วนแต่เป็นองค์เอกทั้งหมดได้ตามเสด็จมา เพื่อสืบต่ออายุพระพุทธศาสนาอันได้แก่ พระสรีรังคาร พระเขี้ยวแก้ว พระโลหิตธาตุ รอยพระพุทธบาท และล่าสุดได้ค้นพบรอยพระหัตถ์ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรากฏการณ์อันเป็นมหามงคลสูงสุดเหล่านี้มีแหล่งที่มาที่ไปชัดเจน มีหลักฐานเป็นพระคัมภีร์โบราณที่กล่าวถึงเรื่องดังกล่าว ความเป็นมาเป็นไปของพระบรมสารีริกธาตุทั้งหมดสิ่งเหล่านี้จึงเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับชาวพุทธในยุคปัจจุบันเพราะเหตุการณืเหล่านี้ยังไม่เคยปรากฏขึ้นที่ใดมาก่อน

                อาตมาภาพเป็นผู้รับภาระหน้าที่ถวายการรับรองและเผยแผ่เรื่องราวดังกล่าวแก่พุทธศาสนิกชน ให้ได้ทราบเรื่องราวความเป็นมาของพระบรมสารีริกธาตุและเรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธองค์ในครั้งพุทธกาล ทำให้ทุกวันนี้มีพุทธศาสนิกชนที่เลื่อมใสศรัทธาในพระศาสนาเป็นจำนวนมากพากันหลั่งไหลขึ้นมาสู่วัดภูพลานสูงเพื่อสักการบูชาพระบรมสารีริกธาตุและเพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระในการเผยแผ่เรื่องราวดังกล่าว จึงได้มอบหมายให้คุณกัณหา เทพหัสดิน ณ อยุธยา เป็นผู้รวบรวมเรียบเรียงข้อมูลต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เพื่อจัดทำเป็นหนังสือเผยแพร่พระเกียรติคุณขององค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าและเพื่อเป็นข้อมูลในการศึกษาค้นคว้ามสำหรับผู้ที่สนใจใฝ่ศึกษาหาความรู้ เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจให้กว้างยิ่งขึ้น

                ทั้งนี้ขอให้ท่านทั้งหลายได้ตั้งโยนิโสมนสิการเพื่อพิจารณาใคร่ครวญด้วยเหตุและผล และพร้อมที่จะน้อบรับสิ่งใหม่ ๆ ที่จะเกิดขึ้น ที่ท่านทั้งหลายได้พบและได้เห็นในหนังสือเล่นนี้ ขออนุโมทนาในความวิริยะอุตสาหะของคณะผู้จัดทำหนังสือมา ณ โอกาสนี้

                                                                                                พระครูธรรมธรภรังสี ฉนุทโร
เจ้าอาวาสวัดภูพลานสูง

หลังจากที่หลวงพ่อภรังสีได้รับพระบรมสารีริกธาตุข้อพระหัตถ์เบื่องชวาแล้ว หลวงพ่อได้ทราบด้วยญาณว่าที่ปราสาทหินดังกล่าวยังมีพระบรมธาตุสรีรังคารอยู่ อีกและทราบว่าเทวดาจะนำมาถวายที่วัดภูพลานสูงในวันข้างหน้า เพราะของ ๒ สิ่งคือ พระบรมสารีริกธาตุข้อพระหัตถ์เบื้องขวาและพระสรีรังคารเคยประดิษฐานอยู่ด้วย กันที่ปราสาทหินหลังนี้ ในวันที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๔๘ เวลา ๑๗.๓๐ น. พระสรีรังคารพระบรมธาตุได้เสด็จมาที่วัดภูพลานสูงบริเวณหน้าพระสังกัจจายนะ หลวงพ่อได้ทำพิธีอัญเชิญมาไว้ที่ศาลาวิบูลธรรมธาดานุสรณ์

อยู่ต่อมาวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๘ เวลา ๐๔.๐๐ น. หลวงพ่อได้รับคัมภีร์โบราณส่วนแรก จำนวน ๔ แผ่น และในวันเดียวกันนั้นเองพญาศรีสุทโธนาคราชได้นำเกล็ดพญานาค ซึ่งเป็นเกล็ดของพระองค์ที่ได้ลอกคราบครั้งแรกมาถวายเป็นพุทธบูชาอีก เพื่อเป็นหลักฐานเป็นเครื่องยืนยันว่าพญาคมีความเลื่อมใสศรัทธาในองค์พระ สัมมาสัมพุทธเจ้า ต่อมาอีกประมาณ ๙ เดือน ในวันที่ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๔๙ หลวงพ่อได้รับคัมภีร์โบราณส่วนที่ ๒ อีก ๑๑ แผ่น ซึ่งคัมภีร์ส่วนที่ ๒ นี้ได้เก็บรักษาไว้ที่เจดีย์ซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่นครจำปาศรี พระคัมภีร์โบราณนี้ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญที่จะก้าวไปสู่เรื่องราวประวัติ ศาสตร์ การเดินทางของพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดียสูงสุวรรณภูมิ และเกี่ยวโยงไปถึงพระบรมสารีริกธาตุอื่น ๆ และเหตุการณ์ต่าง ๆ อีกมากมาย

ในวันที่ ๒๑ กันยายน ๒๕๔๙ เวลา ๑๖.๐๐ น. หลวงพ่อได้รับพระโลหิตธาตุและพระทันตธาตุขององค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า ซึ่งได้เสด็จลงที่มือของรูปปั้นหลวงปู่โมคคัลลานะที่วัดป่าคำบอน หลวงพ่อพร้อมบรรดาศิษย์ทั้งหลายทั้งพระฆราวาสญาติโยมได้ทำพิธีสวดสรรเสริญ พุทธคุณและสรงน้ำ จากนั้นได้อัญเชิญมาไว้ที่ลานธรรมวัดภูพลานสูงเป็นการชั่วคราว เพื่อเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนได้ชมพระบารมีและกราบไหว้บูชาอย่างใกล้ชิด

เมื่อหลายปีที่ผ่านมาหลวงพ่อได้นิมิตเห็นรอยเท้าใหญ่ปรากฏที่วัดภูพลานสูง หลวงพ่อไม่ได้สนใจนิมิตนั้น พอมีโอกาสมาศึกษาค้นคว้าจากพระคัมภีร์โบราณจึงทำให้ทราบว่าที่ภูพลานสูงมี รอยพระบาทซ่อนไว้เป็นพัน ๆ ปี หลวงพ่อจึงได้ทำการค้นหาตำแหน่งที่ซ่อนของรอยพระพุทธบาท ซึ่งจุดพิกัดจะอยู่ใกล้ ๆ กับบ่อน้ำบุ้นในคืนวันที่ ๒๘ กันยายน ๒๕๔๙ เวลา ๒๓.๐๐ น. หลวงพ่อจึงได้พาญาติโยมพร้อมพระเดินทางไปที่บ่อน้ำบุ้น จากนั้นหลวงพ่อได้นั่งสวดพระคาถาตามคัมภีร์โบราณเพื่อเปิดรอยพระพุทธบาท พอสวดเสร็จปรากฏว่ามีแสงเหมือนดาวตกพุ่งลงที่พื้นห่างจากที่คณะนั่งไปประมาณ ๑๐ เมตร คณะลูกศิษย์จึงพากันไปดูตรงที่ดาวตกนั้นปรากฏว่าที่ตรงนั้นมีละอองควันสีขาว พวยพุ่งออกมา ตรงริเวณนั้นมีใบไม้ใหญ้าปกคลุมหนาพอประมาณเป็นบปริมณฑลหนึ่งตารางเมตร บรรดาลูกศิษย์จึงได้ช่วยกันดึงรากไม้เก็บใบหญ้าที่ปกคลุมออก เมื่อดึงสิ่งกีดขวางออกทุกสายตาต่างตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า เป็นรอยพระพุทธบาทสีขาวบริสุทธิ์ มีลักษณะกลม ๆ นิ่ม ๆ คล้ายดอกบัว มีกลีบบัวอยู่รอบ ๆ ๑๗ กลีบ เมื่อทำความสะอาดเสร็จ หลวงพ่อได้เอาศอกไปวัดดูรอบรอยพระบาทนั้น ปรากฏว่ารอบพระบาทนั้นค่อย ๆ ขยายออกจนวัดได้หนึ่งศอกพอดี รอยพระบาทนี้อยู่ติดกับก้อนหินสูงขึ้นมาประมาณ ๕ นิ้ว ในรอยพระบาทนั้นสะอาดบริสุทธิ์เหมือนมีคนมาทำความสะอาดไว้ ทั้ง ๆ ที่อยู่ใต้ใบไม้ใบหญ้า พอเปิดออกมารอยพระบาทถูกกับอากาศก็มีปฏิกิริยาคล้ายกับน้ำเดือด แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นสีน้ำตาลและสีดำเข้ม ลักษณะที่อ่อนนิ่มเริ่มแข็งตัว วัดความยามได้ ๔๖ เซนติเมตร กว้าง ๙ นิ้ว มีลักษณะเรียบเสมอเป็นรอยพระพุทธบาทเบื้องขวา

วันรุ่งขึ้นหลวงพ่อได้นำพาสาธุชนขึ้นไปทำความสะอาดก่ออิฐโบกปูนรอบ ๆ รอยพระพุทธบาท เพื่อป้องกันรอยพระพุทธบาทไม่ให้ชำรุดเสียหาย และได้ทำพิธีเปิดรอยพระพุทธบาทอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๔๙ โดยมีการทำบุญตักบาตรบวชต้นไม้ อุทิศส่วนกุศลให้แก่ทวยเทพและวิญญาณทั้งหลายที่เฝ้ารักษารอยพระพุทธบาทมาจน ถึงยุคของพวกเรา

ย้อนหลังไปเมื่อองค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีพระชามายุได้ ๕๐ พรรษา พระพุทธองค์ทรงทราบด้วยพระสัพพัญญุตญาณว่าในอนาคตกลาลเบื้องหน้ากึ่งพุทธกาล ศาสนาของพระพุทธองค์จะเจริญรุ่งเรื่อง ณ ชมพูทวีปแดนสุวรรณภูมิดังนั้นพระพุทธองค์พร้อมด้วยพระอรหันตสาวกมีพระมหากัส สปะ พระมหาโมคคัลลานะ พระสีวลี พระมหากัจจายนะ และพระอานนท์ ฯลฯ ได้เสด็จมายังภูพลานสูงเพื่อแสดงธรรมโปรดพระเทวจักร กิตฺติโก ผู้เป็นประธานสงฆ์ เมื่อเสด็จมาถึงภูพลานสูงพระพุทธองค์ได้เสด็จไปตรงบริเวณหน้าผาด้านทิศตะวัน ตกของภูพลานสูง แล้วทรงเอาฝ่าพระหัตถ์เบื้องซ้ายลูบหน้าผาพร้อมกับตรัสว่า “ในอนาคตเบื้องหน้ากึ่งพุทธกาลสถานที่ตรงนี้ จะเป็นหน้าผาประวัติศาสตร์” จากนั้นพระพุทธองค์ได้เสด็จเยื้องไปทางทิศทักษิณ ๒ ก้าวแล้วทรงลูบหน้าผาด้วยฝ่าพระหัตถ์ทั้ง ๒ ข้าง พร้อมประทานพรว่า “ขอให้สำเร็จ” ในขณะที่ทรงลูกหน้าผานั้นแผ่นหินได้ทำปฏิกิริยารองรับฝ่าพระหัตถ์ของพระ พุทธองค์

เมื่อพระพุทธองค์ทรงประทับฝ่าพระหัตถ์พร้อมทั้งทรงอธิษฐาน เสร็จแล้วพระมหากัสสปะได้นำต้นไม้จากประเทศอินเดียมาปลูกไว้ที่หน้าถ้ำมังกร ต้นไม้นั้นเรียกตามภาษาพื้นบ้านว่า “ต้นเหนี่ยง” ซึ่งมีเพียงต้นเดียวในภูเขาลูกนี้ จากนั้นพระพุทธองค์ได้เสด็จขึ้นสู่ยอดเขา ทรงตรัสให้พระโมคคัลลานะและพระสีวลีนำก้อนหินที่ปิดทางน้ำออก ทำให้มีน้ำไหลพวยพุ่งออกมา กลายเป็น “บ่อน้ำบุ้น” มาจนถึงปัจจุบันนี้จากนั้นพระพุทธองค์ได้ทรงสรงน้ำที่บ่น้ำบุ้น เสร็จแล้วพระสีวลี พระโมคคัลลานะและมหาสาวก ได้จัดหามวลสารต่าง ๆ มีแร่เงิน แร่ทองคำ แร่ทองขาว มาผสมรวมกันเพื่อเตรียมให้พระพุทธองค์ประทับรอยพระพุทธบาท พระพุทธองค์ทรงอธิษฐานมหาบุคคลผู้มารองรับศาสนาของพระองค์ในกึ่งพุทธกาล เสร็จแล้วทรงประทับรอยพระบาทเบื้องขวา เมื่อทรงประทับรอยพระพุทธบาทเสร็จพื้นดินสั่นสะเทือน แสดงปฏิกิริยาขึ้นมารองรับรอยพระบาท ความสั่นสะเทือนของพื้นพสุธาได้ดังสนั่นไปถึงเมืองบาดาล ท้าวศรีสุทโธพร้อมกับกรรมมหาฤทธิ์ได้เสด็จขึ้นมาตามบ่น้ำบุ้น เข้าเฝ้าพระพุทธองค์ กรรมมหาฤทธิ์กราบทูลต่อพระพุทธองค์ว่า มีความปรารถนาที่จะมารองรับสือต่ออายุพระศาสนาของพระพุทธองค์ในกึ่งศตวรรษ พระพุทธองค์ตรัสประทานพรให้แก่กรรมมหาฤทธิ์

ต่อมาอีก ๗ ปี พระพุทธองค์ได้เสด็จกลับสู่เมืองโครตภูอีกครั้ง ทรงสรงน้ำที่ถ้ำพระระฆัง ทรงแสดงธรรมโปรดพระเทวจักรที่ถ้ำพระสาวก ครั้งนี้พระพุทธองค์ได้ตรัสให้พระมหากัสสปะบันทึกตำนานนี้ไว้ในพระคัมภีร์ เพื่อเป็นหลักฐาน และพระโมคคัลลานะได้จารึกคัมภีร์พระยาธรรม ๑๒ ผูกใส่แผ่นทองคำ มอบให้ท้าวศรีสุทโธนำไปเก็บรักษาไว้ที่เมืองบาดาล เพื่อรอคอยพระยาธรรมที่จะมาเกิดในภายภาคหน้าพระเทวจักรได้ทูลขอพระนขาเพื่อ ประดิษฐานไว้ที่เมืองโครตภู พระพุทธองค์ทรงมอบพระนขาเบื่องขวาแก่พระเทวจักร ต่อมาภายหลังพระมหากัสสปะได้ทูลขอพระบรมพุทธานุญาตสร้างพระพุทธรูปทองคำ เพื่อบรรจุพระนขาที่พระเทวจักรได้รับพระราชทานจากพระพุทธองค์ พระพุทธองค์ทรงอนุญาตและประทานนามพระพุทธรูปองค์นี้ว่า “พระโคตมะ” ประดิษฐานไว้ที่เมืองโครตภู

          พระพุทธองค์ได้ทรงมอบภาระหน้าที่ในการดูแลรักษารอยพระบาท รอยพระหัตถ์ ฯลฯ แก่พระเทวจักร พระเทวจักรจึงได้บันทึกเรื่องราวที่ได้รับมอบหมายจากพระพุทธองค์ใส่ไว้ในพระ คัมภีร์ และได้ทำพินัยกรรมไว้ว่า “ต่อไปในภายภาคหน้าเมื่อมีพระยา ธรรมมาเกิด และได้ค้นพบพระคัมภีร์นี้แล้ว ให้นำพระคัมภีร์มาจารึกใส่ที่หน้าผาภูพลานสูง เมื่อทำสำเร็จแล้วจึงให้ประกาศเปิดรอยพระหัตถ์สืบต่อไป”

          เมื่อหลวงพ่อและคณะศิษยานุศิษย์ได้ทำการจารึกคัมภีร์โบราณ ไว้ที่หน้าผาภูพลานสูงเสร็จ จึงได้ทำพิธีเปิดรอยพระหัตถ์เมื่อวันที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๑ เพื่อให้เป็นตำนานหน้าผาประวัติศาสตร์สืบต่อไป

          มูลเหตุแห่งการค้นพบหลวงพ่อโคตรมะนั้น หลวงพ่อภรังสีได้ยินกิตติศัพท์ว่าวัดบ้านแสนชะนีเป็นสถานที่อาถรรพณ์ไม่มี พระเณรไปอยู่ได้เลย หลวงพ่ออยากทราบว่าเกิดจากสาเหตุอะไร หลวงพ่อจึงไปนั่งภาวนาที่วัดแสนชะนี และได้ติดต่อกับวิญญาณหลวงปู่โคตมะ จึงได้ทราบว่ามีพระพุทธรูปทองคำฝังอยู่ใต้พื้นดิน หน้าตัก ๔ ศอก ๑ คืบ อันเป็นสาเหตุที่ทำให้พระเณรอยู่ไม่ได้ เมื่อหลวงพ่อได้พิจารณาเห็นพระพุทธคุณอันยิ่งใหญ่ขององค์สมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้าแล้ว หลวงพ่อจึงได้ขออนุญาตสร้างตัวตนถวายพระพุทธองค์ที่ได้ทรงอุบัติขึ้น ณ ดินแดนสุวรรณภูมิในยุคกึ่งพุทธกาลครอบองค์พระโคตรมะองค์เดิมที่จมอยู่ใต้ พื้นดิน และขออนุญาตเรียกชื่อพระพุทธรูปองค์นี้ว่า “หลวงพ่อโตโคตมะ”มีหน้าตักกว้าง ๗.๖๙ เมตร สูง ๙.๒๙ เมตร เพื่อความเป็นสิริมงคล เพื่อความเจริญรุ่งเรืองมั่นคงถาวรแก่ชาติ ศาสนา และสถาบันพระมหากษัตริย์สืบต่อไป โดยประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๔๘ แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

          จากเรื่องราวเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดนขึ้นกับหลวงพ่อภรังสีดังที่กล่าวมาข้างต้นเหตุการณ์เหล่านี้เป็น เพียงเรื่องราวที่มิได้บันทึกไว้ในพระไตรปิฏก แต่พระบรมศาสดาองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีพระประสงค์จะให้มาบังเกิดขึ้นในยุค นี้ ในยุคศิวิไลซ์ ซึ่งเป็นกึ่งศตวรรษกึ่งพุทธกาลที่จะมีบุคคลผู้มีบุญมารองรับพระศาสนา องพระองค์ซึ่งในตำนานในคัมภีร์ได้บอกไว้ หลวงพ่อและบรรดาพุทธบริษัทผู้เกี่ยวข้องทั้งหลายต่างพากันมาเตรียมการรองรับ ผู้มีบุญญาธิการมารองรับศาสนาในอนาคต พวกเรามาช่วยกันสร้างมาช่วยกันทำงานถวายพระพุทธองค์ ในการทำงานทุกอย่างต้องมีปัญหาและอุปสรรคจะมากจะน้อย แล้วแต่ผู้ที่ได้รับผลกระทบจะแก้ไขปัญหาเหล่านั้นให้ลุล่วงไปได้อย่างไร หลวงพ่อเองก็ประสบกับโลกธรรมที่มากระทบ แต่ท่านก็แก้ไขปัญหาเหล่านั้นด้วยเมตตาธรรม โดยอาศัยอำนาจพุทธบารมีขององค์พระบรมศาสดา และยึดพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึก ทำให้ปัญหาทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี

          ปัญหาที่คนส่วนใหญ่มักถามหลวงพ่อว่า พระบรมสารีริกธาตุมีจริงหรือของปลอมหรือเปล่า สร้างเรื่องสร้างตำนานขึ้นมาหรือเปล่า ฯลฯ ร้อยแปดคำถามหลวงพ่อก็ใจเย็นตอบคำถามเขาเหล่านั้นให้คลายความสงสัยไปได้บ้าง แต่ไม่ทั้งหมดเพราะบางคนก็เชื่อบางคนก็ไม่เชื่อ นั้นเป็นปกติวิสัยของมนุษย์ ตามที่ผู้เขียนได้ศึกษาได้ฟังมา เกี่ยวกับพระบรมสารีริกธาตุต่าง ๆ ที่มาปรากฏให้พวกเราได้เห็น ก็มีรูปพรรณสัณฐานต่างกันออกไป เช่น ดังเม็ดข้าวสาร ดั่งถั่ว ดั่งงา และดั่งเมล็ดพันธุผักกาดส่วนสีสันเท่าที่ปรากฏก็มี สีขาวบ้าง สีชมพูบ้าง สีน้ำตาลบ้าง สีทอง สีเทา สีดำ สีแดง สีเขียวไข่นกการะเวก สีกากี และสีใส ๆ ตั้งแต่ใสขุน ๆ ไปจนถึงใสเหมือนเพชรก็มี

          แต่ในความเป็นจริงแล้วพระบรมสารีริกธาตุยังมีสัณฐานพิเศษที่นอกเหนือจากตำรา โบราณกล่าวไว้อีกมากมาย พระธาตุที่ปรากฏกันอยู่ทั่วไปนั้นแบ่งออกได้เป็น ๒ อย่างคือ พระธาตุของพระพุทธเจ้า ที่เราเรียกว่า “พระบรมสารีริกธาตุ” และพระธาตุของพระอรหันต์ ที่เรียกว่า “พระอรหันตธาตุ” พระธาตุของพระพุทธเจ้าก็คือส่วนพระวรกายของพระพุทธองค์ที่กลายเป็นพระธาตุ แยกออกเป็นส่วนที่เป็นของแข็งคือกระดูก และส่วนที่เป็นของอ่อน ส่วนที่เป็นเนื้อหนังและอวัยวะภายในทั้งหมดกล่าวคือทั้งพระวรกายของพระ พุทธองค์ กลายเป็นพระธาตุทั้งหมด

          ผู้เขียนเกิดความอยากรู้อยากเห็น ดังนั้นเพื่อเป็นการสนองกิเลสตัณหา ผู้เขียนและเพื่อน ๆ จึงพากันขับรถมาตามแผนที่ เพราะไม่รู้จักวัดภูพลานสูง ผู้เขียนได้พบกับหลวงพ่อภรังสีโดยบังเอิญ ครั้งแรก ผู้เขียนไม่ทราบว่าท่านเป็นเจ้าอาวาส ท่านกำลังนั่งสนทนาธรรมอยู่กับญาติโยมที่มาหา ผู้เขียนเข้าไปกราบท่าน ท่านก็เมตตาหันมาถามว่ามาทำอะไรกันหรือ ผู้เขียนตอบว่า มากราบพระบรมสารีริกธาตุและขอพระให้คำปรารถนาของข้าพเจ้าจงสำเร็จ ขอให้ข้าพเจ้าอย่าได้กลับมาเวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะสงสารนี้อีก หลวงพ่อพูดว่า มันยากนะโยม ผู้เขียนตอบท่านว่า ถึงจะยากสักเพียงใดถ้ามีความพยายามมุ่งมั่นมานะอดทน มีความเพียรปฏิบัติธรรมเพื่อ ลด ละ เลิก และปล่อยวางทุกอย่าง สักวันหนึ่งก็คงจะไปถึงจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ หลวงพ่อตอบว่า สาธุ ถ้าโยมทำได้ก็ขออนุโมทนาด้วย จากนั้นผู้เขียนก็กราบลาท่านและได้ถ่ายรูปพระบรมสารีริกธาตุไปให้เพื่อน ๆ ที่ไม่มีโอกาสได้มาชมได้เห็นเป็นบุญตา

          ด้วยเมตตาธรรมของหลวงพ่อหรือด้วยความผูกพันอะไรบางอย่าง ทำให้ผู้เขียนอยากมาวัดภูพลานสูงอีก พอมีช่วงเวลาว่างผู้เขียนก็จะชวนเพื่อนนั่งรถมาวัดภูพลานสูง ครั้งนี้ได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับหลวงพ่อ หลวงพ่อเมตตาเล่าเรื่องต่าง ๆให้ผู้เขียนได้รับทราบมันเป็นสิ่งลี้ลับและอัศจรรย์จริง ๆ ผู้เขียนรู้สึกเป็นมงคลมากที่ได้มากราบสักการะพระบรมสารีริกธาตุทั้งหมดที่ ปรากฏเกิดขึ้นที่วัดภูพลานสูง องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่าสิ่งที่มนุษย์หาได้ยากในโลกนี้ มี ๓ อย่าง คือ

-         การที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์

-         การที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนา

    การที่ได้สดับฟังพระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพราะมนุษย์ ทั้งหลายที่เกิดมาด้วยกรรมที่กระทำไว้แตกต่างกัน กรรมจึงจำแนกมนุษย์และสัตว์ให้แตกต่างกัน การที่พวกเราได้มีโอกาสมาสัมผัสสัจธรรมความดีงามของพระสัมมาสัมพทธเจ้า พวกเราจะต้องมีบุญกุศลที่เป็นต้นทุนที่ได้กระทำไว้บ้าง พวกเราทั้งหลายควรภูมิในที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ได้พบพระพุทธศาสนาอยู่ภายใต้พระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ไทย เราควรจะรักใคร่ปรองดองกันสามัคคีกันไว้ เป็นพลเมืองที่ดี รักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เพราะชีวิตคนเรานั้นจะอยู่ในโลกนี้ได้ไม่นาน ในที่สุทุกคนก็จะจากโลกนี้ไป

เป็นสำนวนสิ่งที่มาประมวลไว้                               เพิ่นจักให้แขนงธรรมทุก ๆ อย่าง

สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นฮั่น                                               เพิ่นเล็งฮู้ตั้งแต่โดน

เพิ่นว่าน้ำสิล้นท่วม                                        ทุกแห่งแถลงไข

คนจังไฮสิครองเมือง                                                บ่อยู่เย็นพอน้อย

เมืองนั้นสิไหม้                                                      ลุกเป็นไฟให้คนเบิ่ง

มีสีเหลืองสีแดง                                                     แข่งกันอยู่เทิงฟ้า

เพิ่นจักนำพาให้อยู่ในแดนสุวรรณภูมิ                        มาเป็นปุ้มเป็นโหง่น

อยู่ในโซนโลกร้อน                                         พาให้ไหม้แผ่นดิน

          เพิ่นจักประมวลให้สิ้น                                      ม.ศ.๕ แถลงไข

เกิดเป็นยุคศิวิไลซ์ในสมัยรัฐประหาร                        กล่าวขานกันเป็นปุ้ม

มาประชุมกันเข้า                                                    แยกกันเป็นกลุ่ม

อยู่ทุกหัวมุมเมืองเรื่องที่มันเกิดขึ้น                                    มันเป็นหน้าหน่ายสะอาง

บางส่วนนั้น                                                         ขึ้นฃื่อเป็นนายก

พกเอา อบต.มาควง                                      แบ่งกันเป็นตำบลพร้อม

คนกะยอมเสียให้                                                    เป็นใจเบิ้ดทุกส่วน

เพิ่นประมวลเรียบร้อย                                               เสียเสี่ยงแข่งขัน

          บั้นหนึ่งนั้นชื่อว่า นส.เพิ่นสิมาครองเมือง          ฮุ่งเฮืองนองไหลล้น

แห่กันเป็นปุ้มมาประชุมกันเข้า                             ถวายงานสู้ต่อ

พ่อพระองค์บอกแล้ว                                                ให้ชูค้ำศาสนา

ฝูงนาโคนาคีพร้อมพนมกรขาบส่ง                                     หยังก่ะส่าโป้ง ๆ คนย่องส่าลือ

คันว่าเพิ่นจุบเป็นเมืองนั้น                                            กะสันหาเข้ามาใส่

ศรีวิไลซ์เกิดขึ้นแล้ว                                       มาโฮมตุ้มหม่องเดียว

หนทางเทียวมันเวิ้ง                                        เหิงหลายมันสิค่ำ

มัวนำต่าบักหว่า                                                     มันซิซ้าค่ำทาง

บ้านก่ะสิฮ้าง                                                        กะสิห่างไกลจร

          เมืองนครทั้งหลาย                               หมุ่นเพทะลายม้าง

มีทางเหนือนนั้น                                                     สูงซันตั้งเก่เด่

แผ่นดินเลื่อนเคลื่อนเอ้เล่                                            มาอ้นตะหล่างเฮือน

ทางดินโครลผสมตม                                       ข่มลงทางใต้

น้ำนองขึ้นเป็นฟองเสียงดังฟาดฝั่ง                                    หยังก่ะอยู่บ่ได้ไหลเข้าสู่นคร

ฝูงนาคีนาคน้ำโตน้อย                                               โตใหญ่ท่อลำตาล

ฝูงนาโคไพศาลขาบพนม                                            อยู่ทางใต้

คงทางเทิงจักได้หาขอนมาขี่จุบหม่องฮั่น                     จั้มหม่องนี่หนีน้ำโส่แซว

โลกธาตุเกิดขึ้นแล้ว                                       บ่อฮู้ฮ่อมทางสิไป

พากันยืนยอคอ                                                     สิต่าวคืนเมือบ้าน

          กาลบัดนั้น                                                ย่อนคนเฮาคิดบ่ถี่

นกมันอยู่ป่าแท้ๆ                                                    สังหาเรื่องไก่อยู่คอน

หนูน้ออยู่ในดอนป่าไม้                                               หยังมาถืกใส่ควม

หนอนอยู่ในไหเป็นหยังน้อ                                           จั่งโทษให้ปลาแดกเน่า

ของสิกินแจกใส่ท้อง                                      พากันฮ้องไห้แหล่นหนี

เกิดโรคร้ายโรคาพยาธิหยิ่ง                                สิงอยู่ในใต้น้ำเต็มพื้นแม่นที

มีงูเหลือมแข่น้อยถูกปลดปล่อย                                       คอยหากิน

มีสัตว์อสรพิษ                                                       อยู่ถิ่นเนาสุวรรณภูมิพุ้น

โลกมนุษย์ถูกปล้น                                         ย่อนคนเฮาคิดบ่ซื่อ

บ่ถือธรรมแท้ ๆ                                                     โตน้อขึ้นส่งเสียง

รัฐประหารให้เกลี้ยง                                       บอกคำกล่าวแถลงไข

เกิดเป็นยุคศิวิไลซ์                                         บ่จือจำคำเว้า

เฮาสิมาคูณค้ำ                                                      เนานำให้ซ่นฮ่ม

ได้บังคมกราบไหว้                                         ถวายเบื้องอยู่บน

          แสนชะนีเป็นที่ตั้ง                                ขึ้นชื่อว่านขาเล็บ

เก็บมาเป็นตำนาน                                         ถิ่นสถานธรรมตั้ง

โมคคัลลามาสร้าง                                         แปลงทางสิบต่อ

เป็นตำนานฝากให้                                         หลาย ๆ หม่องให้เบิ่งเอา

เพิ่นว่าน้ำสิท่อมฟ้า                                        ปลาสิเสิ่นกินดาว

ซาวนครเมืองเฮา                                                   สิเหล่าตายเบิ้ดเกลี้ยง

ตายเบิ๊ดเสี่ยงเหลือแต่ดินเพียง                             เกลี้ยงหมิ่นหลิ่น

เกิดเป็นดงป่าไม้                                                    คนนั้นบ่เห็น

ธรรณีพิโรธฮ้าย                                                    ฟ้ากะหลั่นดินสะเทือน

กบกินเดือนทางตจะเว็น                                             บ่เลือกยามพอน้อย

มีนารายณ์มาเฝ้า                                                   อินทร์ พรหม ยมราช

มีนักปราชญ์พร่ำพร้อม                                              ซูขึ้นซ่อยกัน

          กัมมหาฤทธิ์นาคน้อย                                      ขึ้นชื่อว่ากุญชร

มีบุตรีกันทรกันแสง                                        มิ่งเมืองภายพื้น

เมืองเหนือขึ้น                                                       เมืองอีสานมันสิฮุ่ง

เมืองกลางสิปั่นป่วน                                       มันสิเกิดน้ำท่วมจมพื้นแม่นที

นับจากนี่ขึ้นชื่อพระวัสสา                                            มีพญาทั้งเจ็ดอยู่เวียงมาเต้า

มาคูณเค้าแปลงเมือง                                                อีกเทื่อใหม่

จั่งสิเป็นศรีวิไลซ์แท้ ๆ                                              คอยถ่าเบิ่งเอา

          ฮอยพระบาทเจ้า                                          องค์เอกสัพพัญญู

บูรพาแถลงไขเพิ่นเปลี่ยนเวรมาให้                                    เฮาจักได้พากันมายอยิ่ง

สิ่งที่เพิ่นมอบให้แล้ว                                      จักได้ฮับฮอง

พระสารีริกธาตุ พระเขี้ยวแก้ว                             แล้วหากแม่นพระโลหิต

มีทั้งผงอังคารเพิ่นมอบเวนประเคนให้                       เฮาจักได้ใหญ่สูง

พลานสูงเป็นที่ตั้ง                                                   หน้าผาประวัติศาสตร์

เพิ่นได้วาดขีดแต้ม                                         แนมแล้วฮุ่งเฮือง

สีเหลืองเลื่อมนครแสนคำ                                           จับยอตั้งขึ้นใหม่

นครแสนเมืองกะได้                                        แปลงสร้างดั่งประสงค์

เมืองบัวอยู่ซ้ง ๆ                                                    บ้านไร่นาเจริญ

จักฮุ่งเฮืองแสงใส                                                   ต่อไปภายหน้า

จำปาศรีเขตซ้ง                                                     เขตขอนแก่นเมืองแมน

อยู่ในแดนแคนคำ                                         ถิ่นสาวัตถีพุ้น

ไปทางกล้ำเมืองเลย                                       วัดห้วยเดื่อ

กาฬสินธุ์พร่ำพร้อม                                        ยอย่องซอยกัน

          เจ็ดสิบสองผู้ค้ำ                                           เพิ่นเวนทอดมาเถิง

เพิ่นสิเอาเขิงคำ                                                     ฮ่อนหาคนแท้

กวงกินหมากขามป้อม                                               สังไปคาคอมั่ง

มั่งบ่ขี่ ๓ มื้อกระต่ายตาย กระต่ายตายแล้ว                          เห็นอ้มผัดเน่านำ

ถิ่นใส่น้ำดังโป๊ก                                                     ถิ่มใส่บกดังถ่วม

ถิ่มใส่ป่าหญ้าปล้อง                                        ดังก้องสนั่นเมือง

          เทียวทางเวิ้งเหิงนานหลาย                       มันสิค่ำ

หมกปลาแดกตั้งโจโก้                                               สังมาจ้ำถืกแต่ตอง

ทางมันเยิ้นเดินไกลหลาย                                            มันหากเมื่อย

ทางสิบแผ่นฟ้า ซาวแผ่นฟ้า                                หย่อเป็นแผ่นดินเดียว

ทางสิบคืน ซาวคืน                                        หย่อเป็นคาวมื้อ

          ให้เจ้าถือคติธรรมไว้                             เป็นคำสอนเพิ่นบอกกล่าว

เตือนให้ซาวมนุษย์โลก                                              ให้คงมั่นดั่งเดิม

คนรวยนั้นกลับมาจนคือเก่า                                คนจนนั้นเสมอพร้อมถ่อกัน

คนทุกข์ยากฮ้าย                                                    บ่อึดอยากแนวกิน

ย้อนเพิ่นมีศีลธรรม                                        แบ่งปันกันได้

คนรวยนั้น                                                          มีหลายกะยากหยิ่ง

ย้อนบ่กินบ่ทานย้อนบ่หาใส่ไว้                               บุญบ่ออยู่ส่งซู

แม่นสิรวยล้นฟ้า                                                    กะตายจากหนีเสีย

บ่ติดโตเฮาพอนิด                                                    บ่คิดแปลงทางไว้

คันเฮากินเฮาทานไว้ มันก่ะสิติดโดตไป                      มื้อหน้าเฮาก่ะสิได้เพิ่งทาน

          เทวดาเพิ่นอยู่ข้างทางเทิง เพิ่นกะหลิงหล่ำฮู้                  เขียนไว้ใส่ศาล

ยมบาลเพิ่นกะพร้อม จดจ่อบันทึกเขียน                     ประวัติบุญธรรม

ผู้ที่ทำผิดไว้อย่าคิดเลย                                              สิหนีพ้น

แนวเพิ่นเทียวนำก้น                                        เซ็นเอาเบิ๊ดทุกอย่าง

บ่วาหย่างบ่วาเวิ้ง                                                   เพิ่นเห็นฮู้คู่สู่อัน

ให้เจ้าสามัคคีกันไว้                                        คือฮากไผ่และกำแพง

ให้คือไหลอยู่น้ำ                                                     มวยเกล้าส่ำผม

          ต่อจากฮั่นขึ้นชื่อพระวัสสา                                  มีโญคีสีเหลืองสีลาย

สีขาว ดำ ผสมกัน                                         เกิดโลกใหม่

คนจังไฮกะสิเฮ็ดบาปหน่อย                                 มันเห็นฮู้อีหลี

บาปอยู่กับผู่ทำ                                                      กรรมอยู่กับผู้ก่อ

พ่อเพิ่นบอกไว้แล้ว                                        เฮาจักได้ฮ่ำพิง

ให้เจ้าคนิงคำเว้า                                                    หลิงดูให้มันถ่อง

ป่องพระธรรมผูกนี่                                        กรรมต้องสิค่อยมาย

เพราะว่าโมโหฮ้าย                                         พาโตตกต่ำ

อวิชชามาปิด                                                       ให้มืดบังบ่เห็นแจ้ง

บาปก่ะมีอยู่เท่อเล่อ บุญก่ะมีอยู่แท้แหล่ว                   คนเฮานั้นบ่ไตร่ตรอง

          แม่นเจ้าครองธรรมแท้                                     เป็นหยังน้อบ่แนมเบิ่ง

สังมาหาแต่เรื่อง                                                    จาเว้าบ่แม่นธรรม

โตบาปนั้นหัวดำ ก้นก่าน                                             โตบุญนั้นหัวโหล่น ก่านเหลือง

พระกับพระ                                                        ก่ะบ่ถืกกัน

โยมกับโยมบ่เห็นพร้อม                                              มีแต่ดันกันทั้งสองฝ่าย

แม่ชีนั้นบ่ปฏิบัติธรรม                                               ธรรมนั้นบ่ออยู่นำ

ยักษ์สิอยู่ในโรงครัว                                      จั่วน้อยอยู่กระโถน

จักเป็นคนหัวดื้อ                                                     เอาแต่ใจเป็นใหญ่

อยากข่มเหงไผก่ะได้                                                บ่กลัวย่านบาปกรรม… บ่น้อ

          พระบ่มีศีล                                                แม่ชีบ่มีศรี

สังก่ะลีบ่มีศักดิ์                                                     หลักบ่มีเชือกผูก

หูกบ่มีกี่                                                            สิตั่มได้ฮ่อมได๋

หนอนมีในหมากงิ้ว                                        อันนี้บ่ฮ่อนควร

กกติ้วบ่มีหนาม กกขามบ่มีหง่า                             บ่าบ่โปก นั่นบ่แม่นคนดู๋

กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง                             ป้องอยู่กอ งออยู่แขนศอก

หอกบ่มีคม ลมบ่มีหม่องสิเป่า                               เต่าบ่อยู่หนอง

พระยาบ่ครองเมือง ผ้าเหลืองบ่ครองวัด                   วัดสิมีแต่หลวงตาอยู่เฝ้า

หมาบ่มีเจ้า ข้าวบ่มีเล้า                                              เมาบ่เลิก สิรวยได้จั่งได๋

ไก่บ่มีคอน นอนบ่มีสาด                                             นี่กะทุกข์ยากอีหลี

ถ้วยกับบ่วงตีกันป่องแป๋ง                                            ครกกับสากฟัดกันโบ๊กเป็ก

หมากไม้บ่มีต้น                                                      คนสิไปซ่นฮั่มได๋

          สามฮ่มโพธิ์ศรีเพิ่นบอกไว้                                  ให้มีธรรมเป็นที่เพิ่ง

พระศรีอริโย พระโคตะโม พระปัจเจกพุทธเจ้า               เฮาจักได้ซ่นฮ่มมา

ศรีลังกาคิชฌกูฎ                                                   หม่องอยุ่พระทันตะ

กัสสปะเทียวมอง                                                    ส่องหาเล็งไว้

โครตภูเพิ่นก่ะได้                                                    บรรจบนขาเล็บ

ศาลพระอินทร์                                                      เพิ่นกะได้

บรรจบพระสารีริกธาตุ                                              อังคารพร้อมพร่ำกัน

ศาลพระพหรมนั้น                                         ผันมาอีกต่อ

ห่อพระโลหิตไว้ฮั่น                                         ยักษ์โขเจ้าเป็นผู้ครอง

ศักดามณีภรังสีเจ้า                                        เป็นคนครองบอกกล่าว

พระยาธรรมแท้ ๆ                                         คนจักได้พบเห็น

มีพระนารายณ์เป็นเจ้า                                              อารักขากัมมหาฤทธิ์อยู่

มีเทิงแสงมณีโชโต                                         หากฮุ่งเฮืองเคียงข้าง

เทวจักรกะจึงได้เขียนต่อแปลงสาร                                   เอาไปบรรจุอยู่นครพนมพุ้น

หกผูกนั้นไปบรรจุไว้                                      ทางก้ำฝ่ายพระยาขอม

อยู่ศาลพระพรหม หม่องที่บรรทม                                    ของพุทธพระองค์เจ้า

          ต่อจากฮั่น                                                หกร้อยพระวัสสา

จึงได้เกิดพระแก้ว                                                   เฮืองฮุ่งครองเมือง

มีอยู่สิบสองพระองค์                                                ที่เพิ่นปลงเทศนาไว้

แต่ละแก้ว                                                          ย้ายไปอยู่หัวมุมเมือง

รวมทั้งเมืองสุวรรณภูมิ                                              ซื่อว่าเทโวเจ้า

พระยาขอมจักได้                                                   เอาแท่นพระบัลลังก์

ของพระโคตรมะมาเป็นแท่นตั้ง                                       ถวายเจ้าพุทธพระองค์

ชาวเมืองนั้นคงความพร้อม                                 เห็นดีเบิ๊ดสุหย่าง

ต่างกะโมทนามอบให้                                                แปลงได้ดั่งประสงค์

เฮาก่ะมาแปลงสร้าง                                       แปลงทางถวายเพิ่น

เฮากะดีได้ บารมีสิเกิดให้                                            ศรีวิไลซ์เจ้า … ฮุ่งเจริญ …

     พระยาธรรมคำสอนก็คือหลวงปู่ใหญ่ท่านแปลออกมาจากคัมภีร์พระยาธรรมโบราณแล้ว ถ่ายทอดกัน    ในคัมภีร์ของพระพุทธเจ้าเราเรียนไม่ได้มันแปลก   เราไปอ่านไม่ได้หลวงปู่ท่านก็ไถ่ออกมาเป็นภาษาไทย    เป็นภาษาลาว  ภาาอีสาน   ต้องไถ่ออกมา    เราจะไปสวดจากต้นฉบับไม่ได้   มันเป็นอันตรายท่านก็เลยไถ่ออกมาทำเป็นเล่ม ๑ เล่ม ๒ เล่ม ๓ไล่ขยับออกมาเรื่อย ๆ จากหลวงปู่โมคคัลลานะ    สมเด็จลุนไถ่ออกมาเป็นทอดๆมันก็อ่อนลง    บางคนบอกว่าอยากได้ตัวจริงต้นฉบับจริง    จะอ่านออกหรือเป็นภาษาพระพุทธองค์มันอ่านไม่ได้    มันต้องไถ่ออกมาทีละขั้นตอนคัดลอกออกมาไล่ออกมาเรื่อย ๆ   เมื่อเรามาอ่านก็จะไม่มีภัยอันตราย    บางคนบ้า ๆหน่อยบอกว่าอยากให้มันเป็นดู    มันจะเกิดอะไรขึ้น   เวลามันเกิดเรื่องมาทำอย่างไร    ไม่มีปัญญาจะแก้ไข    เรื่องน้ำท่วมก็เหมือนกันอยากให้น้ำมันท่วมดูซิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น    จะอยู่กันอย่างไร    จะทำกันอย่างไร   มันจะแน่แค่ไหน    แน่ไม่แน่ก็ท่วมให้ดูแล้ว    พอถึงเวลาน้ำลดลงต่อไปก็จะ
เกิดโรคห่าระบาด    คนเป็นโรคพุพองเน่าเปื่อย    โรคระบาดท้องร่วง  ตาแดงฯลฯ   พวกเป็ดพวกไก่ตายมากกว่าคน    เห็นไหมตอนนี้คนวิ่งหนีน้ำท่วมออกจากกรุงเทพฯ หมด    พอน้ำลดจะกลับบ้านก็ไปเจอกับโรคห่าระบาด   ผลสุดท้ายก็กลับออกจากกรุงเทพฯอีก ๒ ครั้ง ๓ ครั้ง    จนกรุงเทพฯเหลือแต่คอนกรีต เหลือแต่ดิน ไป ๆ มา ๆคอนโดฯ ก็เอียงล้มระเนระนาด    เดี๋ยวก็คลื่นถล่ม    ลมพายุพัดแรง   ต่อมาเมื่อหมดโรคระบาดลมก็จะแรง    มีลมเกิดขึ้นลมมาพัดปัดเป่าโรคระบาดออกไป    เมื่อโรคระบาดหมดสิ้นไปก็เกิดโคลนถล่ม    จนกว่าที่พวกเราจะมารองรับมาเสริมมาสร้าง    เราก็มาสร้างพระพุทธรูปหลวงพ่อพระโตโคตะมะเผยแผ่ประกาศพระศาสนา    มารองรับถวายงาน    ถ้าเราสร้างถวายได้เราก็ได้รับความสงบ   ร่มเย็น   เกิดเป็นโลกใหม่   ถ้าเราไม่ทำระวังบ้านก็จะไม่มีอยู่    ไม่ใช่เฉพาะคนไทยคนทั้งโลกเลยแหละ   พระมหากษัตริย์ไทยมีพระองค์เดียวในโลกที่อาศัยบารมีกษัตริย์ค้ำจุนโลกทั้ง โลก    เป็นบารมีของพระมหากษัตริย์   ราชวงศ์ค้ำแผ่นดินทั้งโลกอยู่ได้   คนไม่เชื่อจะได้เห็น    คนจะไหลขึ้นมาทางอีสานต่อไปก็จะได้เห็นว่ามันมีตำนานมาอย่างไร    ภายใน ๔ – ๑๐ ปีต่อไปนี้เราจะได้เห็นกัน